در ژانویه ۲۰۰۲، دنیل گلدن، خبرنگار وال‌استریت ژورنال، صحنه‌ای را گزارش کرد که خلاصه کامل پروژه‌ای است که امروز «اعجاز علمی قرآن» نامیده می‌شود. ویلیام هی، زمین‌شناس دریایی دانشگاه کلرادو، از دانشمندانی بود که به نشست‌های «کمیسیون نشانه‌های علمی در قرآن و سنت» راه یافته بودند. به او آیه‌ای دادند...
قتاده، از مفسران نسل تابعان، درباره ستارگان حکمی صادر کرده که طبری در تفسیرش با سند نقل می‌کند: خدا این ستارگان را برای سه کار آفرید، زینت آسمان دنیا، تیری برای راندن شیاطین، و نشانه‌هایی برای راه‌یابی؛ و بعد می‌افزاید: «فَمَنْ يَتَأَوَّلُ مِنْهَا غَيْرَ ذَلِكَ، فَقَدْ قَالَ بِرَأْيِهِ، وَأَخْطَأَ حَظَّهُ،...
قرآن در میان متون مقدس کاری کمیاب کرده است: معیاری برای ابطال خودش پیشنهاد داده. همین معیار نقطه شروع خوبی است برای پرسشی که این مقاله دنبال می‌کند: یک معجزه علمی را با چه آزمونی باید سنجید؟ أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلْقُرْءَانَ ۚ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ ٱللَّهِ لَوَجَدُوا۟ فِيهِ ٱخْتِلَٰفًۭا...
فخرالدین رازی، متکلم و مفسر بزرگ اواخر سده ششم هجری، در «مفاتیح الغیب» به آیه ذوالقرنین رسید و با مشکلی روبه‌رو شد. آیه می‌گفت ذوالقرنین خورشید را «یافت» که در چشمه‌ای گل‌آلود غروب می‌کند (کهف، ۱۸:۸۶). رازی اما می‌دانست که «ثَبَتَ بِالدَّلِيلِ أَنَّ الْأَرْضَ كُرَةٌ وَأَنَّ السَّمَاءَ مُحِيطَةٌ بِهَا»، یعنی...
