پیشینه نام‌های الهی، خدایان عربستان و دگرگونی تصویر خدا در زبان و تاریخ دین.
در سال ۱۹۲۸ کشاورزی در ساحل شمال سوریه، نزدیک تپه‌ای که امروز راس شمره نام دارد، به گوری باستانی برخورد. کاوش‌هایی که از سال بعد آغاز شد شهر فراموش‌شده اوگاریت را بیرون آورد و با آن کتابخانه‌ای از لوح‌های گلی که سه هزار و چند صد سال پیش نوشته شده...
عبدالمطلب، پدربزرگ محمد، بنا بر منابع سنتی اسلامی ده پسر داشت. یکی از آن‌ها عبدالله بود، یعنی «بنده الله»؛ پدر پیامبر. یکی دیگر، که بعدها با کنیه ابولهب شناخته شد، در بیشتر گزارش‌ها عبدالعزی نام داشت، یعنی «بنده عزی». [۱۰] دو برادر، در یک خانه، در یک شهر، یکی به...
سال ششم هجرت، حدیبیه، چند کیلومتری مکه. محمد با صدها پیرو برای زیارت آمده و قریش راهش را بسته است. قرار است صلح‌نامه‌ای نوشته شود. پیامبر به کاتب می‌گوید بنویسد: «بسم الله الرحمن الرحیم». نماینده قریش، سهیل بن عمرو، اعتراض می‌کند: الرحمن را، به خدا، نمی‌دانم چیست؛ بنویس «باسمک اللهم»،...
بالای آرامگاه داریوش در نقش رستم، کتیبه‌ای به پارسی باستان کنده شده که با این مضمون آغاز می‌شود: خدای بزرگ است اهورامزدا، که این زمین را آفرید، که آن آسمان را آفرید، که انسان را آفرید، که شادی را برای انسان آفرید، که داریوش را شاه کرد؛ یک شاه از...
در تدمر، شهر باستانی صحرای سوریه، مجسمه شیری سنگی ایستاده بود که غزالی را میان پنجه‌هایش پناه داده بود. روی پنجه چپ شیر، به خط پالمیرایی، نوشته بودند: «لات برکت خواهد داد به کسی که در این حرم خون نریزد.» [۸] این شیر حدود دو هزار سال پیش در کنار...
عجیب‌ترین روایت درباره این پنج خدا را منتقدان اسلام نساخته‌اند؛ خود سنت اسلامی ساخته است. هشام بن کلبی، مهم‌ترین نویسنده مسلمان درباره بت‌های عرب، در «کتاب الاصنام» می‌گوید عمرو بن لحی، کاهن و کلیددار مکه، همزادی از جن داشت به نام ابوثمامه. روزی جن به او گفت: «ائْتِ ضَفَّ جُدَّهْ،...
سه جمله، از سه امپراتوری و در فاصله‌ای بیش از هزار سال. داریوش بزرگ، حدود ۵۲۰ پیش از میلاد، بر صخره بیستون: «به خواست اهورامزدا من شاه‌ام؛ اهورامزدا شاهی را به من داد.» [۵] کتاب دانیال، قرن دوم پیش از میلاد: «تا زندگان بدانند که آن متعال بر پادشاهی آدمیان...
