«و ماییم که مقتدریم.» این ترجمه مهدی الهی قمشه‌ای است از دو واژه پایانی آیه ۴۷ سوره ذاریات. عبدالمحمد آیتی همان دو واژه را چنین برگردانده: «و حقا که ما تواناییم.» بهاءالدین خرمشاهی: «و ما توانمندیم.» حالا ترجمه ناصر مکارم شیرازی را بخوانید: «و همواره آن را وسعت می‌بخشیم!» و...
در ژانویه ۲۰۰۲، دنیل گلدن، خبرنگار وال‌استریت ژورنال، صحنه‌ای را گزارش کرد که خلاصه کامل پروژه‌ای است که امروز «اعجاز علمی قرآن» نامیده می‌شود. ویلیام هی، زمین‌شناس دریایی دانشگاه کلرادو، از دانشمندانی بود که به نشست‌های «کمیسیون نشانه‌های علمی در قرآن و سنت» راه یافته بودند. به او آیه‌ای دادند...
قتاده، از مفسران نسل تابعان، درباره ستارگان حکمی صادر کرده که طبری در تفسیرش با سند نقل می‌کند: خدا این ستارگان را برای سه کار آفرید، زینت آسمان دنیا، تیری برای راندن شیاطین، و نشانه‌هایی برای راه‌یابی؛ و بعد می‌افزاید: «فَمَنْ يَتَأَوَّلُ مِنْهَا غَيْرَ ذَلِكَ، فَقَدْ قَالَ بِرَأْيِهِ، وَأَخْطَأَ حَظَّهُ،...
فخرالدین رازی، متکلم و مفسر بزرگ اواخر سده ششم هجری، در «مفاتیح الغیب» به آیه ذوالقرنین رسید و با مشکلی روبه‌رو شد. آیه می‌گفت ذوالقرنین خورشید را «یافت» که در چشمه‌ای گل‌آلود غروب می‌کند (کهف، ۱۸:۸۶). رازی اما می‌دانست که «ثَبَتَ بِالدَّلِيلِ أَنَّ الْأَرْضَ كُرَةٌ وَأَنَّ السَّمَاءَ مُحِيطَةٌ بِهَا»، یعنی...
